กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 137: คารวะ—ลุงต้นไม้
แต่
เขาเปิดทางรอดให้พวกเขาแล้ว
แล้วต้นไหวเฒ่าล่ะ?
หลินอวี่นึกถึงชื่อนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
เซ่อเหวยเกิน
ในฐานะผู้รับใช้ของ【ความโกลาหล】 มันคงไม่ปล่อยต้นไหวเฒ่าไปแน่...
“มัน... อาจสละตัวเองเพื่อช่วยพวกเราไว้”
หลินอวี่พึมพำ
“คารวะ—ลุงต้นไม้”