ตอนที่ 154 พวกเขาเป็นแม่ลูกกันกระมัง?

ตอนที่ 154 พวกเขาเป็นแม่ลูกกันกระมัง?

ปี่ปี่ตงเพิ่งมาถึงตำหนักนักบุญ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งลับ ๆ ล่อ ๆ ย่องหลังค่อมเข้าไปในลาน

หูเลี่ยน่าหน้าแดงระเรื่อ มองซ้ายแลขวา ท่าทางเหมือนคนทำผิดแล้วกลัวถูกจับได้ ก่อนจะมาหยุดหน้าห้องซูเหวิน

ห้องของศิษย์พี่ยังเปิดไฟอยู่ นางรู้ว่าวันนี้ศิษย์พี่บำเพ็ญอยู่ในห้องของตน

“นาน่าต้องพยายาม ความสุขต้องแย่งชิงมาด้วยตนเอง!”

หูเลี่ยน่ากำหมัดเล็ก ๆ

ให้กำลังใจตนเอง

วันนี้ทุกคนมารวมตัวกินข้าวกัน เยี่ยนจื่อแทบไม่เหลือยางอายแล้ว

แค่คีบอาหารให้ศิษย์พี่ไม่หยุดก็แล้วไปเถิด

สายตาที่มองศิษย์พี่ก็ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป