ตอนที่ 153 คงหลับไปแล้วกระมัง

ตอนที่ 153 คงหลับไปแล้วกระมัง

“ข้างในนี้คืออะไรหรือ?”

“โอ้ ที่แท้เป็นสร้อยคอนี่เอง!”

เย่ยวนเอ๋อร์เปิดกล่อง ดวงตาพลันเป็นประกาย ก่อนจะหรี่ลงเล็กน้อยในทันใด “เจ้าไม่ได้มอบสิ่งนี้ให้ทุกคนหรอกนะ?”

“ท่านน้าเย่ ข้าสวมให้ท่านเอง”

ซูเหวินเลือกเลี่ยงคำถาม หยิบสร้อยคอคริสตัลขึ้นมาคล้องผ่านลำคอขาวผ่องของนาง

เย่ยวนเอ๋อร์ไม่ได้ขัดขืน ท่าทีที่ซูเหวินแทบจะแนบชิดทำให้นางสัมผัสได้ถึงลมหายใจจากปลายจมูกของเขา นางจึงไม่ซักไซ้ต่อ สายตาเหม่อมองดวงตาของเขา

เมื่อซูเหวินมองกลับมา นางก็เบือนหน้าเล็กน้อย รู้สึกว่าพวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา

“งดงามนัก!”

ลำคอเรียวยาวขาวผ่องมีสร้อยคริสตัลรูปหงส์เพิ่มขึ้นมา เส้นสร้อยห้อยลงไปถึงเนินอก