กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลัวเหวินหย่งยืนอยู่ด้านข้าง สายตามืดมนอำมหิตจ้องมองเฉินจินเจา “จางเจี้ยนหนวี่ อย่ามาแกล้งบ้าแกล้งโง่อยู่แถวนี้ รีบขอโทษพ่อ ขอโทษแม่ฉัน ต่อหน้าปรมาจารย์แล้วสัญญาว่าต่อไปจะดีกับพวกเรา เรื่องนี้ถึงจะยอมเลิกรา ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่”
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปหมายจะกระชากแขนของเฉินจินเจา “เร็วเข้า อย่าบีบให้พ่อต้องลงไม้ลงมือ ความอดทนของพ่อมีขีดจำกัดเหมือนกันนะ”
คำพูดนี้ เขาจงใจกดเสียงต่ำยื่นหน้าเข้าไปพูดตรงหน้าเฉินจินเจา มีเพียงพี่สะใภ้เหอกับเฉินจินเจาเท่านั้นที่ได้ยิน