ตอนที่ 333 อย่ากลัว

แต่ทว่าทันทีที่เธอก้าวลงจากขั้นบันไดขั้นสุดท้าย แล้วเดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าตึก เสียงอันคุ้นเคยนั้นก็ลอยตามสายลมพัดเข้ามา

รูม่านตาของเธอสั่นระริกอย่างรุนแรง พลางเกาะเสาตรงประตูทางเข้าตึกไว้แน่น สายตาจับจ้องไปยังเงาร่างด้านนอกประตูเหล็กของเขตบ้านพักครอบครัวอย่างไม่วางตา

แม้จะอยู่ห่างไกลจนดูเลือนรางไปบ้าง แต่เธอก็ยังจำคนเหล่านั้น รวมถึงเงาร่างของพวกนั้นได้ในทันที

เสียงร่ำไห้โหยหวนแหลมสูงบาดหูเปรียบประหนึ่งคาถามนต์ดำ แทงลึกเข้าไปในหูของเฉินจินเจาโดยตรง เธอรู้สึกเพียงเสียงดังหึ่งก้องสะท้อนเข้ามา เรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างคล้ายถูกสูบหายไปจนหมด ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวไถลลงไปนั่งกองกับพื้น

ทำไมกัน ทำไมกัน