กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉินไป๋ลู่ถูกคำพูดของโหลวซู่ฮวาทำให้ตกใจ ยิ่งมีเรื่องที่ร้อนตัวมากเท่าไร ก็ยิ่งคิดฟุ้งซ่านได้ง่ายขึ้นเท่านั้น
ดวงตารูปผลซิ่งเบิกกว้างจ้องมองโหลวซู่ฮวา หัวใจเต้นระรัวราวกับเสียงกลอง
โหลวซู่ฮวาชี้หน้าเฉินไป๋ลู่อย่างโมโห กัดฟันกรอด “ช่วงก่อนหน้านี้แกถูกหน่วยความมั่นคงแห่งชาติจับตัวไป เกือบจะทำให้ทั้งตระกูลเฉินต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแกเป็นลูกโดยกำเนิดของฉัน คิดว่าพ่อฉันจะอยากยื่นมือเข้ามายุ่ง จะคอยคิดวางแผนอนาคตให้แกอย่างนั้นหรือ?”
“แกกลับดีนัก อ้าปากหุบปากทีไรก็มีแต่บอกว่าไม่ไป”
“ฉันจะบอกแกให้นะเฉินไป๋ลู่ วันนี้ถ้าแกไม่ไป นับจากนี้เป็นต้นไป ฉันกับพ่อแกจะไม่สนใจไยดีแกอีกต่อไปแล้ว แกอยากจะทำอะไรก็ทำตามใจ แกตัดสินใจเอาเองเถอะ!”