ตอนที่ 228 ขี้เหร่จะตาย!

ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นแค่เด็กสาวอายุยี่สิบปี วันธรรมดาตอนอยู่บ้านก็ถูกพ่อแม่ตามใจจนเคยตัว ความลำบากที่สุดที่เคยเจอมาก็แค่การถูกจัดสรรให้ลงชนบทเท่านั้น

แต่ต่อให้ลงชนบท ที่บ้านก็เตรียมการไว้ให้อย่างเพียบพร้อม ให้เงินมาอย่างเหลือเฟือ หวังเพียงให้เธออยู่ในหมู่บ้านได้อย่างสบายขึ้นบ้าง

แต่เวลานี้ เมื่อต้องเผชิญกับความอยุติธรรมที่ผู้คนพากันรุมกระหน่ำอย่างเอียงข้าง เธอรู้สึกว่าในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ความโกรธ และความไม่ยินยอม

เธอมีน้ำใจยอมเป็นหมอประจำหมู่บ้านให้โดยไม่คิดเงิน ไม่ได้เอาเงินของพวกเขา ไม่ได้เอาอะไรเลยสักอย่าง ปกติพูดจากันหวานหู แต่พอเกิดเรื่องขึ้นมา กลับไม่มีใครช่วยเธอเลยสักคนเดียว

น้ำตาหยดโตของเธอร่วงเผาะ ๆ สายตาคอยจับจ้องไปที่หัวหน้าหมู่บ้านตลอดเวลา