ตอนที่ 227 อะไรนะ?!

ห้องจุคนได้ไม่มากขนาดนั้น จึงให้เฉพาะคู่กรณีไม่กี่คนยืนอยู่ในห้อง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างยืนฟังเรื่องสนุกกันอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน

ในช่วงฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเช่นนี้ การนอนอุดคู้อยู่บ้านทั้งวันช่างน่าเบื่อจริง ๆ

ได้มามุงฟังเรื่องสนุกก็นับว่าดีไม่น้อย

“เอะอะโวยวายอะไรกัน หนาวขนาดนี้ไม่อยู่บ้าน จะทำอะไรกันหา?” ซุนกั๋วเฉิงปั้นหน้าบึ้งตึง บนร่างคลุมเสื้อไว้ตัวหนึ่ง มองดูเหลียงเจียเหยาและพวกเหอซิ่วอิงอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ

หนาวถึงเพียงนี้ยังไม่ยอมอยู่อย่างสงบ เกรงว่าฟืนที่บ้านคงจะมากเกินไปจนตัวอุ่นเกินไปแล้วกระมัง?

เหลียงเจียเหยาเห็นซุนกั๋วเฉิงก็ราวกับมองเห็นดาวพระศุกร์มาโปรด