ตอนที่ 163 ฤทธิ์ยากำเริบ

ทว่าวันนี้มีเรื่องเกี่ยวกับเซิ่งหลีเข้ามาเกี่ยวข้อง เขาถึงได้ถามไถ่ด้วยความห่วงใย ร่างกายลุกขึ้นยืนครึ่งหนึ่ง เตรียมจะตามออกไปด้วยกัน

เหลียงเจียเหยาพยายามสะกดรอยยิ้มสมใจตรงมุมปาก ปลายนิ้วจิกกลางฝ่ามือตัวเองแน่นเพื่อให้ตนเองดูสงบเยือกเย็นถึงเพียงนั้น

ยังดีที่ท้องฟ้ามืดสลัว ผนวกกับผู้คนเนืองแน่น เซิ่งอวี๋อันหลีกเลี่ยงข้อครหาจึงไม่กล้าเข้ามาใกล้เกินไป พอดิบพอดีให้เธอปกปิดเอาไว้ได้

ข้อนิ้วของเธอซีดขาว สะกดความลิงโลดในก้นบึ้งหัวใจ ถอยหลังพลางกระซิบเสียงเบาว่า “คนในจุดพักปัญญาชนกับนายต่างก็มาดูหนังกันที่นี่ นอกจากฉันแล้วก็ไม่มีคนอื่นอยู่อีก”