กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลังจากนั้น ลู่เจิงหมิงก็ไม่ได้จงใจขยับเข้าใกล้เธออีก หากแต่ตั้งอกตั้งใจสอนเธอทำอาหาร ซึ่งนั่นทำให้เจียงชิงฉือแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ท่าทางยามทำอาหารของเขาดูจริงจังและมีสมาธิมาก มันช่วยลดทอนความแข็งกร้าวแบบในกองทัพลงไป แล้วเพิ่มความเรียบง่ายอบอุ่นของชีวิตครอบครัวเข้ามาแทน ทว่าเขาก็ยังคงเจิดจ้าจับตาจนทำให้ผู้คนละสายตาไปไม่ได้อยู่ดี
ทั้งที่พยายามบังคับตัวเองให้สงบใจและตั้งใจเรียนรู้ แต่เธอกลับอดไม่ได้ที่จะแอบมองเขาอยู่บ่อยครั้ง
เธอมองดูท่อนแขนที่พับแขนเสื้อขึ้น มองดูคิ้วและตาอันจดจ่อคู่นั้น และมองดูมุมปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยของเขา จิตใจก็มักจะเผลอเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว
“ชิงฉือ เป็นอย่างไรบ้าง หรือว่าผมพูดเร็วเกินไป?”