ตอนที่ 117 กินข้าวด้วยกัน

เขาพูดพลางปลดกระเป๋าผ้าใบที่สะพายอยู่บนหลังลงมา มองซ้ายแลขวาหมายจะวางลง แต่กลับพบว่าในลานบ้านดูเหมือนจะไม่มีโต๊ะเลย

ทว่าไม่ไกลกันนั้นมีเล้าไก่ที่สร้างขึ้นมาหลังหนึ่ง ด้านในมีเสียงร้องจิ๊บ ๆ ดังแว่วมาเป็นครั้งคราว

เธอเตรียมพร้อมที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จริง ๆ แล้ว!

“ข้างในเป็นแป้งหมี่ส่วนหนึ่ง แล้วก็น้ำผึ้งกระปุกเล็กกับกล่องลูกอม แล้วก็ตอนเที่ยงวันตอนเย็นที่กลับมาได้ห่อกับข้าวจากร้านอาหารของรัฐมาสองอย่าง”

ตอนที่เจียงชิงฉือได้ยินประโยคหลังนี้ ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

ให้ตายสิ อยากได้จังเลย แต่ไม่ได้นะ เธอเอาของของเขามามากพอแล้ว ทนอีกนิด พรุ่งนี้เช้าค่อยไปกินให้หนำใจที่ตัวเมืองอำเภอก็แล้วกัน