กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 114: บุกหยกอุกกาบาต ปราณคมดาบระดับสูงสุดไม่หวั่นภาพหลอนทางจิต
รองเท้าผ้าใบคู่เก่าของซูเฉินเหยียบลงบนแผ่นหินสีเขียว
เกิดเสียงฝีเท้าทุ้มหนัก
“ตึก ตึก”
เขาไม่สนใจเฉินเหวินจิ่นที่อยู่ด้านหลัง
เดินตรงไปยังหยกอุกกาบาตสีดำขนาดมหึมาซึ่งลอยอยู่กลางโถงมหาวิหาร
หยกอุกกาบาตมีขนาดใหญ่ราวกับยอดเขาสีดำที่กลับหัวลอยอยู่กลางอากาศ
พื้นผิวของมันเต็มไปด้วยรูพรุนคล้ายรังผึ้งนับไม่ถ้วน
แสงเรืองสีเขียวกะพริบอยู่ลึกเข้าไปในรูเหล่านั้น
ย้อมอากาศโดยรอบจนกลายเป็นสีเขียวซีดน่าสยดสยอง