บทที่ 102: ตามหานครภูตบึงอสรพิษ เชอร์ลีย์ หยางขอเข้าร่วมทีม

บทที่ 102: ตามหานครภูตบึงอสรพิษ เชอร์ลีย์ หยางขอเข้าร่วมทีม

ประตูไม้ทาสีแดงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

เสียงแห้งฝืดราวกับเปลือกไม้เก่าสองแผ่นกำลังบดขยี้กัน

สนิมกับฝุ่นที่สะสมอยู่บนบานพับมานานหลายปีร่วงกราวลงมา

กระแทกลงบนธรณีประตูไม้

หญิงสาวลูกครึ่งในชุดหนังรัดรูปก้าวข้ามธรณีประตูสูง

รองเท้าบูตหนังสีดำสูงถึงเข่าเหยียบลงบนแผ่นหินสีเขียวในลานเรือน

เกิดเสียงต๊อกแต๊กใสกังวาน

ระยะห่างของทุกย่างก้าวแม่นยำราวกับวัดด้วยไม้บรรทัด

จังหวะสม่ำเสมอ แฝงไว้ด้วยความคล่องแคล่วเด็ดขาด