บทที่ 83: อู๋เสียสะเทือนใจจนหลั่งน้ำตา: ซูเฉิน นายเป็นพ่อแท้ๆ ของฉันจริงๆ

บทที่ 83: อู๋เสียสะเทือนใจจนหลั่งน้ำตา: ซูเฉิน นายเป็นพ่อแท้ๆ ของฉันจริงๆ

ประตูไม้ทาสีแดงเข้มบานใหญ่ของเรือนสี่ประสานปิดดัง “ปัง”

ห่วงประตูทองเหลืองบนวงกบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงตามไปด้วย

เกิดเสียงกังวานโลหะดังหึ่งๆ ตามมา

เสียงแตรรถกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องขายของบนถนนเป่ยผิงด้านนอก

ถูกประตูไม้เนื้อแข็งหนาสองนิ้วบานนี้กั้นขวางไว้อย่างมิดชิด

ภายในลานเงียบลงในพริบตา

เหลือเพียงลมหนาวในฤดูหนาวที่พัดผ่านต้นห้วยโบราณ

ใบไม้แห้งเหลืองเสียดสีกับกิ่งไม้ เกิดเสียงซ่าๆ