บทที่ 82: น้องชายฟื้นคืนสติ และมองซูเฉินอย่างเงียบงันเป็นเวลานาน

บทที่ 82: น้องชายฟื้นคืนสติ และมองซูเฉินอย่างเงียบงันเป็นเวลานาน

แววตาของจางฉี่หลิงค่อยๆ กลับมากระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ

หมอกสีเทาขาวที่ปกคลุมดวงตาดำคู่นั้น ราวกับหมอกยามเช้าที่ถูกลมแรงพัดสลาย

เขาสะบัดศีรษะที่ยังมึนงงแรงๆ

เส้นผมสีดำหลายเส้นที่เปื้อนเกล็ดหิมะติดอยู่บนหน้าผาก เย็นยะเยือกจนเสียดกระดูก

เขาใช้สองมือยันไหล่กว้างของเจ้าอ้วน กล้ามเนื้อแขนเกร็งขึ้นทันที

อาศัยแรงนั้น เขาดิ้นรนกระโดดลงจากหลังเจ้าอ้วน

รองเท้าบู๊ตทหารตกกระทบพื้น

“กรอบแกรบ”

พื้นรองเท้ายางหนาเหยียบทำลายหิมะที่จับตัวเป็นน้ำแข็งอยู่ด้านบน