บทที่ 72: ประตูวังสวรรค์ยอดเมฆ ไม่มีกลไกงั้นเหรอ? เตะทีเดียวพังยับ

บทที่ 72: ประตูวังสวรรค์ยอดเมฆ ไม่มีกลไกงั้นเหรอ? เตะทีเดียวพังยับ

ลำแสงสีขาวเย็นฉีกทึ้งความมืดออก

ประตูยักษ์โอ่อ่าสูงเสียดเมฆขวางเส้นทางอยู่เบื้องหน้า

ประตูยักษ์ทั้งบานก่อสร้างขึ้นจากหินภูเขาไฟสีดำ

บานประตูสองฝั่งประกบสนิทกันจนแม้แต่กระดาษแผ่นเดียวยังสอดผ่านไม่ได้

บนพื้นผิวสลักลวดลายเทพมังกรร้อยขาอันซับซ้อนและบิดเบี้ยว

เกล็ดของเทพมังกรสะท้อนแสงมืดเย็นเยียบภายใต้ลำแสงจากไฟฉาย

เกล็ดแต่ละชิ้นมีขนาดเท่าฝ่ามือ และขอบถูกขัดจนคมกริบ

แรงกดดันเย็นยะเยือกที่ไม่เคยสลายไปนานนับหมื่นปีพุ่งทะลุร่องประตูเข้าปะทะใบหน้า

กดทับจนแทบหายใจไม่ออก