กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 71: ฝูงวิหคหน้ามนุษย์บุกโจมตี เสียงคำรามสะเทือนจนแตกสลาย
ประตูน้ำแข็งเลื่อนเปิดออกไปสองข้างจนสุด
ในส่วนลึกของทางเดินอันมืดมิด ดวงตาโบราณสีเขียวเรืองคู่นั้นพลันเบิกกว้าง
แสงสีเขียวโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่งเมื่ออยู่ท่ามกลางความมืดสนิท
ลมคลั่งกลิ่นคาวเหม็นฉุนพัดทะลักออกมาจากช่องประตู
ในสายลมมีกลิ่นเนื้อเน่าที่หมักหมมมานานหลายพันปีปะปนกับกลิ่นเหม็นของมูลนกเก่าแก่
กลิ่นนี้ฉุนจมูกยิ่งกว่าบ่อเกรอะเสียอีก
ท้องของอู๋เสียปั่นป่วนจนเกือบอาเจียนเสบียงแห้งที่กินเข้าไปเมื่อเช้าออกมาจนหมด
เขารีบยกแขนขึ้น ใช้แขนเสื้อของเสื้อกันลมปิดปากปิดจมูกแน่น
ลมแรงพัดเศษน้ำแข็งบนพื้นให้กลิ้งไปทั่ว