บทที่ 66: วิชาตัวเบาย่ำหิมะไร้รอยระดับสูงสุด เดินบนภูเขาหิมะราวกับอยู่บนพื้นราบ

บทที่ 66: วิชาตัวเบาย่ำหิมะไร้รอยระดับสูงสุด เดินบนภูเขาหิมะราวกับอยู่บนพื้นราบ

ตามทิศทางที่อู๋เสียชี้ไป

เจ้าอ้วนค่อยๆ หันคออย่างแข็งทื่อ

ปกเสื้อโค้ททหารหนาหนักเสียดสีกับคางที่ชาเพราะความหนาว

เนื้อผ้าหยาบครูดผิวเหมือนกระดาษทรายเย็นเฉียบ

เขายกมือขวาที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายขึ้น เช็ดน้ำค้างแข็งบนแว่นตากันลมแรงๆ

เลนส์เรซินส่งเสียงขูดแหลมบาดหู

สายตาฝ่าพายุหิมะสีขาวโพลนออกไป

เจ้าอ้วนมองเห็นเส้นทางที่พวกเขาเดินผ่านมา

บนผืนหิมะมีเพียงร่องลึกสองแนว