บทที่ 65: ลมหนาวหิมะแห่งภูเขาฉางไป๋ ซูเฉินเดินฝ่าหิมะในชุดบางๆ

บทที่ 65: ลมหนาวหิมะแห่งภูเขาฉางไป๋ ซูเฉินเดินฝ่าหิมะในชุดบางๆ

เจ้าอ้วนค่อยๆ หันคอแข็งๆ กลับมา

ปกเสื้อโค้ตทหารหนาหนักเสียดสีกับแก้มที่เย็นจนชา

เนื้อผ้าหยาบครูดผิวราวกับกระดาษทรายเย็นเฉียบ

เขายกมือขวาขึ้น

ถุงมือผ้าฝ้ายหนาหนักเช็ดแว่นตานิรภัยทางยุทธวิธีบนใบหน้าอย่างเก้ๆ กังๆ

เลนส์เรซินจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งละเอียดไปนานแล้ว

ถุงมือปาดผ่านเกล็ดน้ำแข็งจนเกิดเสียงแสบแก้วหูดัง “ซี่ลา”

มันปัดเกล็ดน้ำค้างแข็งออกไปชั้นหนึ่ง เผยทัศนวิสัยพร่ามัวให้พอมองเห็น

ลมแรงพัดเกล็ดหิมะกระหน่ำใส่แว่นตานิรภัยจนดังเปาะๆ