บทที่ 57: ดำน้ำในคลังก้านหยาง กลั้นหายใจใต้น้ำสามชั่วโมง

บทที่ 57: ดำน้ำในคลังก้านหยาง กลั้นหายใจใต้น้ำสามชั่วโมง

ระลอกคลื่นบนผิวน้ำแผ่ขยายออกเป็นวงๆ

ฟองสีขาวที่ผุดขึ้นมาถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

น้ำใต้ดินสีดำสนิทกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ราวกับกระจกดำเย็นเยียบแผ่นหนึ่ง

อู๋เสียยืนอยู่ริมอ่างน้ำ

เขาชะโงกหน้าจ้องผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นอย่างไม่วางตา

ไอเย็นยะเยือกจากก้นน้ำไหลเลื้อยขึ้นมาตามกำแพงหิน บาดใบหน้าราวกับคมมีด

แต่เขากลับเหงื่อเย็นแตกพลั่กด้วยความร้อนใจ

เหงื่อไหลจากขมับเข้าไปในคอเสื้อ ทำให้เขาสะท้านหนาวขึ้นมา

“บ้าไปแล้ว ไอ้หมอนี่ไม่เห็นชีวิตตัวเองอยู่ในสายตาเลยจริงๆ”