บทที่ 24: คนตาบอดชุดดำขอเป็นศิษย์ ผู้ยิ่งใหญ่ยอมทำตัวเป็นลูกมือ

บทที่ 24: คนตาบอดชุดดำขอเป็นศิษย์ ผู้ยิ่งใหญ่ยอมทำตัวเป็นลูกมือ

ซูเฉินยก รองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่เหยียบอยู่บนใบหน้าของหัวหน้าทีมตระกูลวังออก

จากนั้นก็ใช้ปลายเท้าดีดขึ้นตามแรง

กระแทกเข้ากับกระดูกขากรรไกรล่างของหัวหน้าทีมอย่างแม่นยำ

เสียงทึบดัง “ปึก”

หัวหน้าทีมยังไม่ทันได้ร้อง ร่างก็เหลือกตาขาว ก่อนศีรษะจะกระแทกลงบนแผ่นหินสีเขียวอย่างแรง

หมดสติไปอย่างสมบูรณ์

ปากพ่นฟองสีขาวปนเลือดออกมาเต็มคำ ไหลซึมลงตามร่องแผ่นหิน

ภายในโถงมหาวิหารเหลือเพียงคนตระกูลวังที่แขนขาขาด นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น

กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นฉี่จากการขับถ่ายไม่รู้ตัว รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแสบตา