บทที่ 20: โถงดนตรีใต้ดิน เสียงแตรสั่วน่าขับส่งสิ่งพิสดาร

บทที่ 20: โถงดนตรีใต้ดิน เสียงแตรสั่วน่าขับส่งสิ่งพิสดาร

เสียงดนตรีสำริดพิสดารก้องสะท้อนไปทั่วโถงใหญ่

นี่ไม่ใช่ท่วงทำนองที่มนุษย์เป็นๆ จะบรรเลงออกมาได้

โน้ตสูงต่ำปั่นป่วนไร้จังหวะ ราวกับมีเข็มเหล็กขึ้นสนิมนับไม่ถ้วนกำลังแทงทะลุช่องหูเข้าไปในสมองอย่างบ้าคลั่ง

อู๋เสียคุกเข่าอยู่บนแผ่นหินสีเขียว

ไฟฉายกลิ้งตกไปด้านข้าง ลำแสงส่องไปยังระฆังสำริดเรียงชุดที่อยู่ไกลออกไป

เขาใช้สองมือบีบคอตัวเองแน่นจนแทบขาดใจ เล็บจิกเข้าเนื้อจนเป็นรอยเลือดหลายสาย

ใบหน้าอู๋เสียเขียวคล้ำ เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ ขณะลำคอส่งเสียงประหลาดกุกกัก

หลีชู่กลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น

เขากอดศีรษะ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน