บทที่ 15: เขาวงกตใต้ดิน ไม่ต้องอ้อม หมัดเดียวทะลวงกำแพง

บทที่ 15: เขาวงกตใต้ดิน ไม่ต้องอ้อม หมัดเดียวทะลวงกำแพง

อู๋เสียนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นทรายสีซีด

เขาคาบไฟฉายยุทธวิธีไว้แน่นจนเปลือกโลหะกดรากฟันจนเสียว

หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามปลายจมูก

“แปะ” มันหยดลงบนแผนผังหยาบที่เหลืองกรอบจนหมึกซึมเป็นวง

อากาศใต้ดินอับทึบราวกับบ่อน้ำนิ่ง มีกลิ่นอับแรงอบอวลอยู่ในนั้น

อู๋เสียไม่ได้เช็ดเหงื่อ

เขาถือดินสอครึ่งแท่งที่มียางลบติดอยู่ วาดผังเก้าวังแปดทิศลงบนพื้นทรายเรียบอย่างรวดเร็ว

เฉียน ข่าน เกิ้น เจิ้น

ทุกครั้งที่ลากเส้น คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น