บทที่ 362 ฮุ่ยชุนเยี่ย

บทที่ 362 ฮุ่ยชุนเยี่ย

หลังจากพาปู้พั่วเซิ่งอีลงมาจากหอคอยสูง หลินเฉินก็บอกลาเธอสั้นๆ

เวลามืดค่ำมากแล้ว ปู้พั่วเซิ่งอียังต้องกลับบ้าน ไม่อย่างนั้นพ่อของเธอคงได้ตามมาหาหลินเฉินเป็นแน่

การค้างคืนนอกบ้านถือเป็นเรื่องร้ายแรงมากในกฎระเบียบครอบครัวของปู้พั่วเซิ่งอี

ทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์อะไร เรื่องที่ตื่นเต้นหวาดเสียวที่สุดก็ได้สัมผัสมาหมดแล้ว ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ค่อยๆ ซึมซับไปทีหลังก็ได้

ปู้พั่วเซิ่งอีไม่ใช่พวกอิดออดลีลา เธอจึงกัดปากหลินเฉินแรงๆ ไปหนึ่งทีเพื่อแสดงว่านี่คือหลักฐานยืนยันความรักของพวกเขา จากนั้นก็เดินจากไปทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินเฉินมองรอยฟันเล็กๆ ผ่านหน้าจอโทรศัพท์แล้วก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม

รอยฟันเล็กๆ นี้ก็มีความหมายเฉพาะตัวของมันอยู่เหมือนกัน