บทที่ 361 เริงระบำบนแท่นสูง

บทที่ 361 เริงระบำบนแท่นสูง

คานเหล็กในหอคอยทอดไขว้ประสานกันเป็นแนวลึก ผสานกับสีแดงเข้ม ดูราวกับท่อนไม้โอ๊กแดงนับไม่ถ้วนที่ล้มระเนนระนาดซ้อนทับกันอยู่ในป่าลึก หลินเฉินพาปู้พั่วเซิ่งอีเหยียบย่างขึ้นไป ทั้งสองคนจึงดูตัวเล็กกระจิริดขึ้นมาทันตา

ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น ปู้พั่วเซิ่งอีก็ยังรู้สึกว่าคานเหล็กพวกนี้เล็กเกินไปอยู่ดี เล็กจนเหมือนกับว่าวินาทีถัดไปหลินเฉินจะสะดุดล้มแล้วพาเธอร่วงดิ่งลงไปด้วย

แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเฉินไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เขายังคงกระโดดข้ามไปมาระหว่างช่องว่างกลางเวหา ราวกับกระต่ายที่ปราดเปรียวทะยานขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง ความเร็วสูงเสียจนแทบจะมองเห็นเพียงภาพติดตา ปู้พั่วเซิ่งอีมองดูพื้นดินที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานเบาๆ ออกมา