บทที่ 187 ยืนหยัดไม่ยอมหลั่ง

บทที่ 187 ยืนหยัดไม่ยอมหลั่ง

แสงแดดยามเช้าตรู่ส่องลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กที่อยู่สูงลิบของเรือนจำอย่างยากลำบาก เหล่านักโทษกำลังเข้าแถวในโรงอาหาร ยืนรอรับอาหารหน้าช่องจ่ายอย่างเงียบสงบ จิ่งซ่างเทียนยืนอยู่ในแถวด้วยท่ายืนหลังตรงเป๊ะ

เพราะถ้ายืนไม่ตรงก็ถือว่าทัศนคติมีปัญหา...

เมื่อถึงคิวของเขา เขาก็ค้อมตัวลงเล็กน้อย ยื่นสองมือออกไปรับถาดอาหารจากช่องบริการอย่างนอบน้อม บนถาดอาหารมีแซนด์วิชธรรมดาๆ หนึ่งชิ้นและนมหนึ่งกล่อง

ในสายตาของจิ่งซ่างเทียน อาหารพวกนี้ในเวลานี้มันคือสุดยอดโอชะอันล้ำค่าชัดๆ