บทที่ 184 คือความโกรธแค้น

บทที่ 184 คือความโกรธแค้น

จี๋เหยี่ยเจี้ยนไท่กำไม้เบสบอลในมือไว้แน่น ผิวหยาบกร้านของตัวไม้เริ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อยจากการที่เขาลูบคลำมันมาเป็นเวลานาน

ไม้เบสบอลอันนี้เขาไปเจอมาจากร้านขายอุปกรณ์กีฬาซอมซ่อแห่งหนึ่ง ตอนนั้นเขาถูกชะตากับมันตั้งแต่แรกเห็น และรู้สึกว่ามันจะเป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญที่จะทำให้แผนการของเขาสำเร็จ

เขาเจียดเงินเก็บอันน้อยนิดซื้อมันมา หลังจากนำกลับมาที่ห้องเช่า เขายังเอาเทปสีดำมาพันรอบไว้หลายทบ เพื่อให้จับกระชับมือขึ้นและช่วยเพิ่มแรงฟาด ไม่อย่างนั้นเขากลัวว่าเรี่ยวแรงแค่นี้ของตัวเองจะตีคนให้สลบไม่ได้