บทที่ 157 กลับบ้าน

บทที่ 157 กลับบ้าน

วันที่สี่ของการกราบเป็นอาจารย์ ในเช้าวันนี้หลินเฉินได้กล่าวลาปู้พั่วเซิ่งอีอย่างเป็นทางการ

นับตั้งแต่บาดเจ็บหนักจนถึงตอนนี้ เขาได้ใช้ชีวิตร่วมกับปู้พั่วเซิ่งอีมาห้าวันแล้ว

หากตัดสองวันแรกที่บาดเจ็บหนักออกไป เวลาที่เหลือส่วนใหญ่เขาล้วนฝึกฝนตามปู้พั่วเซิ่งอี

ปู้พั่วเซิ่งอีเป็นครูที่ดีผู้เคร่งครัดและจริงจังอย่างยิ่ง

เธอชอบทำเป็นแบบอย่างด้วยการสาธิตทักษะการต่อสู้แขนงต่างๆ ด้วยตัวเอง

ทำให้หลินเฉินได้อาหารตาอยู่เสมอ

ทว่าเมื่อหลินเฉินมองดูทรวดทรงอันปราดเปรียวและท่วงท่าอันเฉียบคมดุดันของปู้พั่วเซิ่งอี ในใจเวลานั้นก็รู้สึกเลื่อมใสอยู่ไม่น้อยจริงๆ

ยังไงถ้าให้ตัวเขาทำเองคงไม่ไหว อย่างน้อยก็ไม่มีทางได้มาตรฐานขนาดนั้น