บทที่ 147 สนุกไหมล่ะ

บทที่ 147 สนุกไหมล่ะ

"ขอบใจนะ เธอรีบกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าชิงเจี้ยน... ไม่สิ ถ้าชื้ออวี่หลีเห็นเข้าอาจจะงานงอกเอาได้"

พอหลินเฉินบอกว่าตัวเองรับรู้แล้วก็รีบให้อันซีฉ่ายหน่ายกลับไป และบอกให้เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นด้วยความใจแคบขี้งอนของชิงเจี้ยนหลิวหลี แม้จะไม่ถึงขั้นลงมือทำอะไรอันซีฉ่ายหน่ายจริงๆ แต่ก็คงหาเรื่องแซะหรือแอบเล่นงานลับหลังเป็นแน่

"อื้ม... งั้นนายก็ระวังตัวด้วยนะ" อันซีฉ่ายหน่ายพูดเสียงเบาก่อนจะซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ ออกไป

ในใจเธอก็เฝ้าบอกตัวเองอยู่ตลอดว่าจริงๆ แล้วไม่ควรยื่นมือมายุ่งเรื่องนี้เลย

นี่เป็นเรื่องความรักความใคร่ระหว่างหลินเฉินกับผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่กงการอะไรที่คนนอกอย่างเธอจะต้องมาคอยแส่