บทที่ 127 แอบตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง

บทที่ 127 แอบตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง

ซงหลินเฉียนสวินยังจำสีหน้าของพวกผู้ชายในห้องตอนที่ภาพลักษณ์เทพธิดาในดวงใจพังทลายลงไม่เป็นท่าได้เป็นอย่างดี...

วันเวลาแบบนั้นดำเนินไปนานเท่าไรไม่อาจรู้ได้ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในวันไหนที่จู่ๆ เจ้าต้าหวงก็พลันหายตัวไป

อาจจะโดนพวกพ่อค้าสุนัขเห็นเข้าแล้วจับตัวไป อาจจะมีคนรับกลับไปเลี้ยงที่บ้าน หรือไม่ก็อาจจะตายอยู่ตามซอกมุมไหนสักแห่งไปแล้ว

เฉียนเต่าอินก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา เพียงแค่บอกกับซงหลินเฉียนสวินว่าหลังจากนี้คงไม่มีหัวหมาไว้ให้ลูบเอาตัวรอดแล้ว

เพียงแต่หลังจากการสอบครั้งหนึ่งในเวลาต่อมาอีกนาน เฉียนเต่าอินก็โดนอาจารย์เทศนาชุดใหญ่ตามคาด ซงหลินเฉียนสวินจำได้ขึ้นใจว่าตอนนั้นเฉียนเต่าอินร้องไห้ เป็นการร้องไห้ที่หาดูได้ยากยิ่ง