บทที่ 109 สุดยอดจริงๆ

บทที่ 109 สุดยอดจริงๆ

หวังเยวี่ยรั่วเซียงนั่งเท้าสะเอวอยู่ตรงข้ามหลินเฉิน พลางพองแก้มมองหลินเฉิน

เจ้าหมอนี่หลินเฉินชักจะเหิมเกริมขึ้นทุกที ทั้งยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อาจารย์อุตส่าห์หวังดี เขากลับยังกล้าทำเรื่องแบบนี้อีก

ยกโทษให้ไม่ได้เด็ดขาด!

“เธอรีบไปเลยนะ อาจารย์ไม่อยากคุยกับเธอแล้ว!”

หวังเยวี่ยรั่วเซียงใช้กระดาษทิชชูเช็ดนิ้วมือแล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

แต่ก็ไม่ได้ปิดประตู

หลินเฉินยักไหล่ หวังเยวี่ยรั่วเซียงงอนอีกแล้ว แต่ดูท่าคงไม่มีเรื่องใหญ่อะไร พอดีเวลาใกล้จะได้แล้ว หลินเฉินเองก็ควรต้องไปเหมือนกัน

แต่ก่อนจะไป ขอช่วยเธอทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ สักหน่อยดีกว่า จะได้ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจเวลามาหาคราวหน้า