บทที่ 106 แสร้งปฏิเสธแต่ใจยอม

บทที่ 106 แสร้งปฏิเสธแต่ใจยอม

ไม่ได้นะ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นสักวันหนึ่งเธออาจจะกลายเป็นครูที่ไม่ดีเข้าจริงๆ

ดังนั้น หวังเยวี่ยรั่วเซียงจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาดว่า “นักเรียนหลินเฉิน เมื่อก่อนที่ครูช่วยเธอเป็นเพราะหน้าที่ของครู แต่การเรียนที่แท้จริงแล้วยังต้องพึ่งพาตัวเองนะ

ครูเชื่อว่า ต่อไปถึงไม่มีครูคอยติวให้ เธอก็สามารถก้าวต่อไปได้ด้วยดี การสร้างนิสัยพึ่งพาตนเองสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดทั้งนั้น เพราะงั้นตอนนี้รีบกลับไปเรียนที่ห้องเรียนได้แล้วจ้ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเยวี่ยรั่วเซียง หลินเฉินก็เพียงแค่ยิ้มๆ ไม่ได้โต้แย้งอะไร แล้วเดินออกจากห้องพักครูไปแบบนั้น