กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 86 ชิบหายแล้ว
หลินเฉินสัมผัสได้จริง ๆ เลยว่าหวังเยวี่ยรั่วเซียงนี่ช่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนเอาซะเลย
ถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็อุตส่าห์ร้องไห้ให้ดูแล้วนะ เธอไม่มีท่าทีตอบสนองอะไรหน่อยเลยเหรอ
ได้แต่กอดเขาเอาไว้เฉย ๆ แบบนี้น่ะเหรอ
ตอนที่ยังมีพลังกายเหลืออยู่ ทำไมไม่รีบไปหาดูว่ามีทางออกตรงไหนบ้าง มีตรงไหนที่มือถือพอจะรับสัญญาณได้ หรือไปหาสัตว์ตัวเล็ก ๆ น่ารักที่แอบซ่อนอยู่มาทำความรู้จักกันเล่า
เธอมัวแต่มากอดฉันร้องไห้อยู่ตรงนี้มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า
ทว่าเวลานี้ในหัวของหวังเยวี่ยรั่วเซียงคงเบลอจนกลายเป็นโจ๊กไปแล้ว คงคิดเรื่องพวกนี้ไม่ออก หลินเฉินจึงตัดสินใจบอกใบ้เธออีกรอบ