บทที่ 85 นายอยู่ตรงนี้ อย่าเดินไปไหนนะ

บทที่ 85 นายอยู่ตรงนี้ อย่าเดินไปไหนนะ

หวังเยวี่ยรั่วเซียงเห็นหลินเฉินไม่พูดอะไร ก็นึกว่าหลินเฉินยอมรับกลายๆ แล้วว่าเป็นเพราะเธอที่เป็นตัวถ่วง เลยยิ่งรู้สึกเสียใจหนักเข้าไปอีก

หลินเฉิน : ...

เมื่อมองดูหวังเยวี่ยรั่วเซียงที่อารมณ์ยิ่งดิ่งลงเรื่อยๆ หลินเฉินก็รู้สึกว่าได้เวลาอันควรแล้ว เขาจึงประคองศีรษะที่ก้มต่ำของหวังเยวี่ยรั่วเซียงขึ้น เชยคางเธอขึ้นมา สบตาเธอแล้วเอ่ยว่า "อาจารย์บอกว่าเป็นความผิดของอาจารย์ งั้นอาจารย์จะชดเชยอะไรให้ผมล่ะครับ"

หวังเยวี่ยรั่วเซียงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง คำพูดของหลินเฉินในตอนนี้พอมาบวกกับสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ มันดูเหมือนคนเลวไม่มีผิด

พูดจาราวกับจะให้เธอทำเรื่องพรรค์นั้นยังไงยังงั้น...