บทที่ 81 ไม่มีทางเขินหรอก

บทที่ 81 ไม่มีทางเขินหรอก

เขินเหรอ?

หลินเฉินยิ้มพลางพูดว่า "ไม่มีทางเขินหรอกครับ อาจารย์รั่วเซียง คุณครูไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หนังหน้าผมหนาพอๆ กับกำแพงเมืองแล้ว

ต่อให้ต้องนอนกับผู้หญิง ผมก็ไม่รู้สึกกระดากอายอะไรสักนิด"

หวังเยวี่ยรั่วเซียงถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วพูดว่า "งั้นก็ดีแล้ว ครูยังแอบกังวลอยู่เลยว่าเธอจะเข้ากับพวกสาวๆ ชมรมตั้งแคมป์ได้ไม่เป็นธรรมชาติ

เพราะยังไงเมื่อก่อนเธอก็ออกจะ..."

"คุณครูก็บอกเองไม่ใช่เหรอครับว่านั่นมันเมื่อก่อน? อดีตมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ผมคือหลินเฉิน ครูอย่าจำสับสนสิครับ"

หลินเฉินรีบอธิบายทันที เขากลัวจริงๆ ว่าหวังเยวี่ยรั่วเซียงจะมองเขาเป็นเจ้าของร่างเดิมที่เอาแต่นั่งหงอยอยู่ตรงมุมห้อง