กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 44 ตรงขนาดนี้เลยเหรอ
"เสี่ยวรั่วเซียงที่ฉันรักที่สุดที่สุดที่สุด สวัสดีจ้า!"
ชิวถิงเหลียนจื่อนั่งอยู่บนลานหญ้า โบกมือทักทายกล้องด้วยสีหน้าเบิกบาน
ร่างของเธอสวมชุดขาวพลิ้วไหว ปล่อยผมสยายสบายๆ บนลาดไหล่ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนน่ามอง ขณะเดินทอดน่องอยู่บนทุ่งหญ้าอันเขียวขจีมีชีวิตชีวา
ดูไม่ออกแม้แต่น้อยว่าเธอเคยผ่านบาดแผลและความบอบช้ำเหล่านั้นมาก่อน
"รั่วเซียง เธอรู้ไหม ตอนที่ฉันเห็นเธอครั้งแรก ฉันก็รู้เลยว่าเธอเป็นเด็กน่ารักคนหนึ่ง
เธอยังจำตอนที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนใหม่ๆ แล้วหาโต๊ะทำงานตัวเองไม่เจอ ยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นได้ไหม
ฮ่าๆ ฉันยังจำได้แม่นเลย เธอยืนเอามือไพล่หลังเหมือนนักเรียนทำความผิดที่กำลังสำนึกผิดอยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะหุ่นสุดสะบึมเกินเรื่องของเธอล่ะก็ ฉันว่าคงมีครูเข้าใจผิดคิดว่าเป็นนักเรียนแน่ๆ"