บทที่ 43 แม่งเอ๊ย นายพูดเป็นอยู่แค่ประโยคนี้ทุกทีเลยใช่ไหม

บทที่ 43 แม่งเอ๊ย นายพูดเป็นอยู่แค่ประโยคนี้ทุกทีเลยใช่ไหม

"เสี่ยวอิน ตื่นได้แล้ว!"

ในตอนเช้า เฉียนเต่าหลินจื่อตะโกนเสียงดัง ปกติเสี่ยวอินก็ชอบนอนขี้เซาอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อวานได้อุปกรณ์เล่นเกมที่ตัวเองชอบมาด้วย มีหวังคงตื่นเต้นจนไม่ได้นอนทั้งคืนแน่ๆ

ผ่านไปพักใหญ่เฉียนเต่าอินถึงได้เปิดประตูออกมา ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความงัวเงีย ใต้ตายังคล้ำเป็นวงใหญ่สองข้าง

เธอก้าวเดินอย่างไร้เรี่ยวแรง ดูหมดสภาพอย่างยิ่ง กระดุมชุดนอนบนตัวก็ยังติดไม่เรียบร้อย หลวมโพรกแกว่งไปแกว่งมา

เป็นแบบนั้นจริงๆ ด้วย

เฉียนเต่าหลินจื่อถอนหายใจพลางเดินเข้าไปช่วยติดกระดุมให้เฉียนเต่าอิน แล้วดันตัวเธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน