บทที่ 3 โล่งอก

บทที่ 3 โล่งอก

เมื่อนอนลงบนเตียงใหญ่ที่เพิ่งเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเสร็จพลางมองเพดานสีขาวบริสุทธิ์เหนือศีรษะ หลินเฉินก็รู้สึกเหม่อลอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แม้ว่าก่อนจะข้ามมิติมาเขาก็ตัวคนเดียว ไร้พันธะผูกพันเหมือนกัน แต่ก็ยังอุตส่าห์มีเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวอยู่บ้าง ทว่าพอมาถึงที่นี่ เขากลับกลายเป็นคนตัวคนเดียวโดดเดี่ยวไร้ใครจริงๆ เข้าแล้ว

แถมหลินเฉินยังพบว่าตอนนี้ตัวเองดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ทำเลยจริงๆ

จะให้เขาทำใจให้สงบเพื่อเริ่มต้นทำธุรกิจหรือก๊อปปี้หนังสือหาเงินในโลกนี้นั้น มันช่างบีบคั้นโอตาคุที่ไม่เอาถ่านอย่างเขาเกินไปจริงๆ