ตอนที่ 125 คำขอโทษต้องมีของขวัญขอขมา

ตอนที่ 125 คำขอโทษต้องมีของขวัญขอขมา

มู่ปู้อี้ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย ความรู้สึกซาบซ่านแล่นพล่านตั้งแต่กระดูกก้นกบไปจนถึงกระดูกคอเป็นสาย

น้ำเสียงของมู่ปู้อี้อ่อนลงหลายส่วน อ่อนแออย่างเห็นได้ชัด “...ฉันรู้สึกเสมอว่าคำถามนี้ของคุณดูมีเจตนาไม่หวังดีสักเท่าไหร่”

พอพูดถึงช่วงท้าย เสียงก็น้ำเสียงสั่นเครือไปหมดแล้ว

เจียงเซิ่นเอียงคอแกว่งสายตามองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความคลุมเครือเชิงรักใคร่และหยอกเย้า ค่อย ๆ กวาดผ่านจุดอ่อนไหวที่สุดของมู่ปู้อี้อย่างเชื่องช้า

จ้องมองเสียจนแก้มทั้งสองข้างของมู่ปู้อี้เริ่มรู้สึกชาไปหมด

เจียงเซิ่นโน้มตัวเข้ามาใกล้ข้างหูเธอ เสียงเบาหวิวราวกับลอยมา “คำพูดที่เธอเพิ่งพูดเองเมื่อกี้ คิดจะเบี้ยวไม่ยอมรับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ อืม?”