ตอนที่ 117 ตอนนี้จะหนีก็ไม่ทันแล้ว

ตอนที่ 117 ตอนนี้จะหนีก็ไม่ทันแล้ว

“คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย”

หลังจากรถแล่นไปยังเส้นทางที่เปลี่ยวขึ้นเรื่อย ๆ และถนนหนทางก็มืดลงเรื่อย ๆ มู่โย่วอันก็เอ่ยถามคำถามนี้ออกมาในที่สุด

“พาคุณไปสถานที่ที่ดีแน่นอนอยู่แล้ว” โนอาห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

โชคดีที่คนขับรถผ่านการฝึกฝนมาอย่างเป็นมืออาชีพ มิฉะนั้นคงได้ขนลุกร่วงกราวเต็มพื้นไปแล้ว

คราวที่แล้วตอนที่โนอาห์ลั่นไกยิงคนอย่างไม่ปรานี เขาก็ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้สั่งให้ลูกน้องทำความสะอาดสถานที่เกิดเหตุ

“ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งเดือนแล้ว” โนอาห์ยิ้มขณะมองมู่โย่วอัน “ไม่คิดถึงฉันเหรอ”

มู่โย่วอัน: (个_个)

มู่โย่วอัน: “พวกเราโทรหากันทุกวันนะ”

สำหรับคนบ้างานแล้ว ถ้าไม่ใช่รักแท้ ใครจะโทรหาคนคนหนึ่งเกินครึ่งชั่วโมงทุกวันกันล่ะ