ตอนที่ 3 สามคนซวย

ตอนที่ 3 สามคนซวย

ฟ่านเจี้ยนเปียววิ่งสุดฝีเท้า พอหันไปมองเห็นชิงซวีจื่อไม่ได้ตามมา ก็ถอนหายใจโล่งอก

แต่พอมองไปไกลสุดสายตา ยอดเขาหิมะที่ทอดต่อกันเป็นทิว ไม่ต่างจากมังกรเงินยักษ์ที่ขดตัวคดเคี้ยวอยู่บนผืนดิน

ยอดเขาแต่ละลูกมีหิมะขาวโพลนอยู่บนยอด ต้องแสงแดดแล้วเปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์

แสงนั้นแยงตาแต่ก็ทำให้คนเคลิ้ม ราวกับกักเก็บพลังบริสุทธิ์ที่สุดของจักรวาลไว้

ถ้ามีกวีอยู่ตรงนี้ คงได้แต่งกลอนสักบท

ตัวเองเหรอ? แต่งบ้าอะไร! จะมีอารมณ์นั้นที่ไหน