บทที่ 113

บทที่ 113 : ข้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้นำนิกายคนต่อไปหรือไม่?

จากนั้น เมิ่งฉางชิงก็ถอนสายตาออกไป

เมื่อมองดูขวดยาในมือ มันก็เหมือนหมอนที่มาตอนที่เขาอยากนอนจริงๆ ด้วยยานี้ในมือของเขา ความก้าวหน้าเป็นสิ่งที่แน่นอน

แม้ว่าทรัพยากรในร่างกายของเขาควรจะเพียงพอ แต่ก็เป็นเพียงสิ่งที่ควรซึ่งค่อนข้างไม่เต็มใจ

แต่ด้วยยาสมบัตินี้

จากนั้นก็ไร้กังวลโดยสิ้นเชิง

นอกจากนี้ ด้วยพลังยาสมบัติ เขาสามารถฝึกตนจนถึงขั้นที่สามของระดับสรรค์สร้างได้ในภายหลัง

“ผู้อาวุโสที่ดูแลศาลากล่าวว่านิกายไม่ได้เพิกเฉยต่อข้า แต่มีความคาดหวังสูง”

เมิ่งฉางชิงคิดถึงสิ่งที่หยุนปู้จื่อเพิ่งพูดและรู้สึกสงสัย