บทที่ 112

บทที่ 112 : หยุนปู้จื่อ “นิกายไม่ได้เพิกเฉยต่อเจ้า แต่...”

ด้านบนของยอดเขาจิตวิญญาณ

เมิ่งฉางชิงยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง

แต่กลิ่นอายบนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความสุดขั้วแล้ว!

พลังปราณที่แข็งแกร่งยิ่งเปล่งประกายมากขึ้น

เป็นเหมือนเมฆและหมอกที่ปกคลุมอยู่โดยรอบ

ฟูม!

ในบางจุด

เมิ่งฉางชิงลืมตาขึ้นมาทันที

แรงกดดันที่กดขี่ข่มเหงกวาดไปทั่ว ทำให้ทรายและหินปลิวว่อน!