เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหวินจิ่นเกออยู่เดือนจนครบกำหนดแล้ว จึงพาลูกเข้าวังไปเยี่ยมคารวะไทเฮาและไท่หวงไท่โฮ่ว ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ทารกน้อยเปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งยังขาวผุดผ่องนุ่มนิ่ม น่าเอ็นดูยิ่งนัก
“ฮองเฮาทรงโปรดปรานถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าย่อมต้องประสูติพระโอรสหรือพระธิดาที่น่ารักยิ่งเป็นแน่เจ้าค่ะ~” เหวินจิ่นเกอกล่าวพลางยิ้มแย้ม
ยามนี้ครรภ์ของหนานหยวนชูก็ค่อย ๆ นูนเด่นขึ้นมาแล้ว ทั่วทั้งร่างดูอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วน
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ข้ายังอีกนานนักเจ้าค่ะ! เด็กคนนี้ซุกซนไม่เบา ตั้งแต่เริ่มดิ้นก็ขยับตัวไปมาอยู่บ่อยครั้ง ช่างทรมานคนแท้ ๆ~” หนานหยวนชูกล่าวอย่างจนใจยิ่ง
“นั่นย่อมแสดงว่าเด็กในครรภ์ของฮองเฮาเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดปราดเปรื่องยิ่งเจ้าค่ะ~” วาจาไพเราะย่อมไม่มีผู้ใดไม่ชอบฟัง ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าเด็กในครรภ์ของหนานหยวนชูผู้นี้คือทารกที่ทุกคนต่างจับตามองเป็นพิเศษ