ตอนที่ 339 หนึ่งตระกูลสองกั๋วกง

“ก๊อก ๆ...” เหวินจิ่นเกอเคาะประตูห้องของจูอัน

“พี่สะใภ้ ท่านมาได้อย่างไรกันเจ้าคะ” จูอันเปิดประตูออก มองดูเหวินจิ่นเกอที่กำลังเอามือประคองเอวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย พลันมองดูท้องฟ้าในยามนี้ จึงรีบก้าวเข้ามาประคองพากันเดินเข้าไปในห้อง

“พี่สะใภ้ ฟ้ามืดค่ำแล้วท่านอย่าได้ออกจากเรือนมาเลย มีเรื่องอะไรกันก็ให้คนไปเรียกข้าไปหาก็สิ้นเรื่องแล้วเจ้าค่ะ~” จูอันประคองให้นางนั่งลงบนเก้าอี้ พลางรินน้ำชาร้อนหนึ่งถ้วยยื่นให้เหวินจิ่นเกอ

“ข้าไม่มีสิ่งใดทำอยู่แล้วจึงออกมาเดินเล่นเสียหน่อย เดินให้มากหน่อยก็มีผลดีต่อข้าเช่นกัน” เหวินจิ่นเกอกล่าวพลางสั่งให้เหล่าสาวใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ในห้องล่าถอยออกไป

จูอันไม่ค่อยเข้าใจเจตนานัก เห็นเพียงเหวินจิ่นเกอใช้มือทั้งสองข้างกุมมือนางไว้แล้วเอ่ยขึ้น

“จูอัน ในใจของเจ้ายังมีคนผู้นั้นอยู่หรือไม่”