กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฮูหยิน ฮองเฮาให้คนมาเรียกท่านเข้าวังเจ้าค่ะ~” คราแรกเหวินจิ่นเกอยังมิได้รู้สึกตัว จากนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าฮองเฮาในยามนี้ก็คือน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของนางผู้นั้นแล้ว
“จัดหาน้ำชาให้คนเขารอสักครู่ก่อน ข้าจะเปลี่ยนชุดเสียก่อน…”
หลังเก็บเนื้อเก็บตัวแต่งกายเรียบร้อย เหวินจิ่นเกอก็ตามคนที่ฮองเฮาส่งมาเข้าวังไป ถึงประตูวังก็มีเกี้ยวหลังเล็กรออยู่แล้ว
“ระวังกันหน่อย ค่อย ๆ เดินอย่าให้กระทบกระเทือนเซี่ยฮูหยินได้เชียว~” ขันทีในวังตัวน้อยกำชับคนที่หามเกี้ยวอ่อน
เหวินจิ่นเกอนั่งอยู่บนเกี้ยวอ่อน ในใจก็พลางคิดว่าการที่ฮองเฮาเรียกนางเข้าวังอย่างกะทันหันเช่นนี้เป็นด้วยเรื่องอันใดกันแน่ ตลอดทาง นางมองทิวทัศน์ราชสำนักที่ทั้งคุ้นตาและแปลกตา ความคิดคำนึงหลั่งไหลนับหมื่นพัน