เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฮูหยิน พระชายาองค์รัชทายาทส่งคนมาเชิญท่านไปสนทนาที่ตำหนักบูรพาเจ้าค่ะ!” ชุนเหอเดินเข้ามาจากด้านนอก ยอบกายคารวะเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น
“เหตุใดจู่ ๆ จึงเรียกข้าไปตำหนักบูรพา เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นหรือ!” เหวินจิ่นเกอพึมพำกับตนเอง หลายวันมานี้เซี่ยหมิงหยวนก็ออกจากเรือนแต่เช้าตรู่กลับมาค่ำมืด บางครั้งยังกลับมาตอนดึกดื่นค่อนคืน ทว่ามิได้บอกว่าในวังเกิดเรื่องอันใดขึ้น
“ช่วยข้าเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที~” เหวินจิ่นเกอให้สาวใช้สองคนช่วยนางแต่งหน้าทำผมและเปลี่ยนชุดใหม่ทันที
ครั้นทุกอย่างเตรียมการเรียบร้อย รถม้าที่มารับจากตำหนักบูรพาก็จอดรออยู่หน้าประตูจวนเนิ่นนานแล้ว
“ลำบากแม่นมต้องรอนานแล้ว!” ผู้ที่มาคือแม่นมข่งที่หนานหยวนชูพาไปจากที่บ้าน
“ฮูหยินกล่าวหนักเกินไปแล้วเจ้าค่ะ พระชายาองค์รัชทายาทเหนียงเหนียงเพียงทรงคิดถึงฮูหยินขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงให้บ่าวเฒ่ามารับฮูหยินที่จวนตระกูลเซี่ยด้วยตนเองเจ้าค่ะ!” แม่นมข่งกล่าว