เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชั่วพริบตาเดียว ฮูหยินรองตระกูลเซี่ยกับพวกนางก็จวนจะต้องออกจากเมืองหลวงแล้ว~
“ท่านแม่ รอจนเรื่องราวทางด่านชายแดนสิ้นสุดลงทั้งหมด ท่านกับท่านพ่อก็รีบกลับบ้านให้เร็วหน่อยนะเจ้าคะ ท่านดูสิผิงเอ๋อร์กับอันเอ๋อร์ก็อาลัยอาวรณ์พวกท่านเช่นกัน?” เหวินจิ่นเกอควงแขนของฮูหยินรองตระกูลเซี่ย ชี้ไปยังเด็ก ๆ ด้านข้างที่ยังไม่ประสาว่าการพรากจากคือสิ่งใด และกำลังดึงเคราของท่านปู่ตนเล่นพลางเอ่ยขึ้น
“รู้แล้ว หวังว่านี่จะเป็นการจากไปครั้งสุดท้ายเช่นกัน ภายหน้าครอบครัวพวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันยาวนานเสียที~” ฮูหยินรองตระกูลเซี่ยตบมือของเหวินจิ่นเกอเบา ๆ
ฮูหยินเหวินที่อยู่ด้านข้างหลังจากกำชับบุตรชายไปยกหนึ่งแล้ว ก็ขยับเดินเข้ามาทักทายปราศรัยกับฮูหยินรองตระกูลเซี่ย
“ครอบครัวดอง ท่านแม่ จิ่นเหยียนคงต้องไหว้วานให้ท่านช่วยดูแลให้มากหน่อยแล้ว!” ฮูหยินเหวินเอ่ยขึ้น บุตรชายต้องออกไปข้างนอก คนเป็นแม่ไหนเลยจะไม่ห่วงหา ทว่าก็ไม่อยากเป็นคนที่ขัดขวางความฝันของลูก~