กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“วันนี้ซ่าวฮูหยินช่างงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ!” ชุนเหออดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความชื่นชม
“วันนี้ปากเจ้าทาด้วยน้ำผึ้งมาหรือไร ถึงได้เอาแต่พูดจาหวานหู ปานว่าข้าจะจมไหผึ้งอยู่รอมร่อแล้ว!” นับแต่ที่ชุนเหอเริ่มแต่งหน้าทำผมให้นางในวันนี้ ก็เอาแต่เอ่ยคำยกยอปอปั้นไม่ขาดปาก
“ที่ไหนกันเล่า ตอนนี้ซ่าวฮูหยินงดงามจนทำให้คนละสายตาไม่ได้จริง ๆ นะเจ้าคะ! หากคุณชายยังอยู่ ไม่แน่วันนี้ซ่าวฮูหยินคงออกประตูเรือนไม่ได้เสียแล้ว~” ชุนเหอกล่าวจบพลันชะงักงันไป นางลอบมองสีหน้าของเหวินจิ่นเกออย่างระมัดระวัง ครั้นเห็นว่าไม่มีสิ่งใดผิดแปลกจึงค่อยเบาใจ
ทั้งยังแอบตำหนิตนเองในใจว่าพูดจาไม่มีหูรูด…
เหวินจิ่นเกอกลับไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้นางล่วงรู้แล้วว่าเซี่ยหมิงหยวนยังมีชีวิตอยู่ดี ทั้งยังใกล้จะกลับมาแล้ว จึงมิได้เก็บเรื่องเหล่านี้มาใส่ใจ~
เหวินจิ่นเกออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ!