เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ท่านหมอ ลูกสะใภ้ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง” ฮูหยินรองเซี่ยเห็นหมอตรวจชีพจรเสร็จแล้วลุกขึ้น จึงรีบรุดเข้าไปสอบถาม
“ซ่าวฮูหยินเพียงแค่โทสะพลุ่งจนกระทบหัวใจชั่วขณะจึงหมดสติไป เคราะห์ดีที่วันธรรมดารากฐานร่างกายแข็งแรงดีจึงมิได้เป็นอันใดมาก ข้าจะเขียนตำรับยาบำรุงครรภ์ให้เทียบหนึ่ง ดื่มสักสองวันเถิด!” คำพูดของหมอทำให้ในใจของฮูหยินรองเซี่ยสงบลงมาก ยามนี้บุตรชายยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี ลูกสะใภ้ย่อมไม่อาจเกิดเรื่องขึ้นได้อีกสิบล้านครั้ง
อีกด้านหนึ่งจูอันกำลังถามชุนลู่ว่าเหตุใดแท้จริงแล้วเหวินจิ่นเกอจึงได้หมดสติไปในสวน
“ท่านหญิง เป็นอนุภรรยาเหนียนที่บอกกับซ่าวฮูหยินว่าคุณชายสิ้นแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินทำใจรับไม่ได้ในชั่วเวลาสั้น ๆ จึงได้หมดสติไป~” ชุนลู่เองก็นึกเสียใจยิ่งนัก รู้อย่างนี้วันนี้ตนก็คงไม่คะยั้นคะยอให้เหวินจิ่นเกอไปเดินเล่นในสวนแล้ว หากเจ้านายเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ นางคงไม่อาจยกโทษให้ตนเองได้
จูอันพอได้ยินว่าเป็นสตรีผู้นี้อีกแล้ว ไหนเลยจะยอมได้